مادرجان، فقط یک نامه…

به گزارش نوید شاهد آذربایجان شرقی، شهید فرامرز احدیان روشتی  پانزدهم آذر ۱۳۴۶، در روستای روشت بزرگ از توابع شهرستان مراغه به دنیا آمد. پدرش حاج‌آقا کارگری می‌کرد و مادرش زهرا سلطان نام داشت. او دانش‌آموز سوم راهنمایی بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. بیست و ششم اردیبهشت ۱۳۶۳، در پیرانشهر، هنگام درگیری با گروه‌های ضدانقلاب، بر اثر اصابت ترکش به شهادت رسید. مزار او در گلزار شهدای شهرستان زادگاهش واقع است.

گاهی ساده‌ترین نوشته‌ها، عمیق‌ترین احساسات را در خود دارند. این نامه کوتاه که به دستخط این شهید عزیز برای پدر و مادرش نوشته شده، روایت دلتنگی فرزندی است که در دوری از خانه، تنها با امید دریافت یک نامه از خانواده دلخوش بود. امروز، در سالروز شهادتش، این چند سطر یادگاری از دل پاک اوست.

بسمه تعالی

سلام

پس از تقدیم عرض سلام، امیدوارم که در زیر سایه خداوند متعال خوب بوده باشید. اگر خواسته باشید از احوالات اینجانب باخبر باشید، الحمدلله جای نگرانی در میان نیست؛ فقط نگرانی از طرف دوری شماها می‌باشد.

مادرجان و پدرجان، چرا برای من نامه نمی‌نویسید؟ مادرجان، لااقل برای من یک نامه بنویسید تا از نگرانی بیرون بیایم. مادرجان و پدرجان، وقتی که نامه‌های بچه‌ها را می‌آورند، نمی‌دانید چقدر خوشحال می‌شوم. آن وقت با خود می‌گویم حتماً من هم نامه دارم؛ اما وقتی نامه‌ها را پخش می‌کنند و می‌بینم که من نامه ندارم، آن وقت ناراحت می‌شوم. مادرجان، از تو خواهش می‌کنم برایم یک نامه بنویسید تا از نگرانی بیرون بیایم.

مادرجان، سلام مرا به خواهر بزرگم و بچه‌هایش برسانید. سلام مرا به زن‌داداشم و برادرم برسانید. همچنین سلام مرا به خدیجه خانم، منوره خانم، شهناز خانم و آقای صادق کوزچی برسانید.

دیگر عرض قابلی ندارم. خداحافظ

فرامرز احدیان    ۱۳۶۱/۰۱/۰۸

انتهای پیام/