مادر، اگر رضایت ندهی، این نمازت قبول نیست

به گزارش نوید شاهد استان قم، شهید علیرضا آرام در ۲۴ مهرماه ۱۳۴۴ دیده به جهان گشود و در ۲۴ دی‌ماه ۱۳۶۵ در راه دفاع از میهن اسلامی به مقام والای شهادت نائل آمد.
یکی از خاطرات ماندگار خانواده شهید علیرضا آرام، به روزهایی بازمی‌گردد که او تصمیم داشت راهی جبهه شود؛ تصمیمی که در ابتدا با مخالفت مادرش روبه‌رو شد.

 نگرانی مادر برای فرزندش، مانعی بود که علیرضا می‌کوشید با اصرار و پافشاری از پیش روی خود بردارد و رضایت او را برای حضور در جبهه به دست آورد.

مادر این شهید والامقام با یادآوری آن روزها، از اشتیاق فرزندش برای رفتن به جبهه سخن می‌گوید و روایت می‌کند که علیرضا برای راضی کردن او، حتی لحظه‌ای از تلاش دست نمی‌کشید. او می‌دانست که رضایت مادر برایش اهمیت دارد و به همین دلیل، بارها خواسته خود را با او در میان می‌گذاشت.

مادر شهید آرام در بیان این خاطره می‌گوید: «اول من مخالف جبهه رفتن ایشان بودم، ولی با اصرار زیاد وی موافقت کردم. هر موقع که من سر نماز بودم، می‌آمد و چادر مرا می‌کشید و می‌گفت: مادر، اگر رضایت ندهی، این نمازت قبول نیست.»

این جمله کوتاه، تصویری روشن از اصرار و اشتیاق جوانی را به یادگار گذاشته است که برای حضور در جبهه، رضایت مادر را می‌خواست. در یک سو، مادری قرار داشت که دل‌کندن از فرزند برایش دشوار بود و در سوی دیگر، فرزندی که می‌خواست با جلب رضایت او، قدم در مسیری بگذارد که انتخاب کرده بود.

سرانجام اصرارهای علیرضا نتیجه داد و مادر با رفتن او به جبهه موافقت کرد. این خاطره، بخشی از روایت زندگی شهیدی است که نام و یادش با روزهای دفاع مقدس و ایثار نسل جوان آن دوران گره خورده است.

شهید علیرضا آرام در ۲۴ دی‌ماه ۱۳۶۵ به شهادت رسید و خاطره تلاش او برای جلب رضایت مادر، همچنان بخشی از یادگارهای خانوادگی اوست؛ روایتی کوتاه اما تأثیرگذار از پیوند عاطفی مادر و فرزند و تصمیم جوانی که برای حضور در جبهه، چشم‌انتظار رضایت مادرش بود.