مروری بر زندگی شهید «سید هادی احمدی»
نام شهید: سید هادی احمدی
نام پدر: ابوالقاسم
تاریخ تولد: 1335/02/01
محل تولد: ورامین
تحصیلات: راهنمایی
شغل شهید: جهادگر
تاریخ شهادت: 1363/08/02
محل شهادت: میمک
نام عملیات: عاشورا
نحوه‌ی شهادت: ترکش خمپاره
مسوولیت شهید: فرمانده اکیپ عملیاتی رزمی- مهندسی جهادگران
مزار شهید: گلزار شهدای سیدفتح الله(ع) ورامین
روایتی بر زندگی شهید:
شهید والامقام سید هادی احمدی در اولین روز اردیبهشت سال ۱۳۳۵ در خانواده‌ای مذهبی و پایبند به اعتقادات معنوی در شهرستان ورامین دیده به جهان گشود. پدرش «ابوالقاسم» با فرش فروشی امرار معاش می‌کرد و مادرش «ملک» نام داشت.
سید هادی بعد از گذراندن دوران کودکی در سال ۱۳۴۲ که مصادف شد با قیام خونین مردم ولایت‌مدار ورامین علیه رژیم شاهنشاهی، تحصیل خود را آغاز کرد. او همزمان با تحصیل در مدرسه، با حضور در کلاس‌های آموزش قرآن و احکام، مسایل مربوط به انقلاب و مبارزه با طاغوتیان را نزد روحانیت فرا گرفت و همین امر باعث شد تا در مساجد و محافل اسلامی خیلی زود به جمع مبارزان علیه رژیم پهلوی و یاران امام خمینی (ره) بپیوندد. او که با خصوصیات نیک اخلاقی خود زبانزد خاص و عام شده بود، بیشتر دوران نوجوانی خود را صرف مبارزه با رژیم پهلوی کرد و تحصیلات خود را تا سال سوم راهنمایی ادامه داد. در سال ۱۳۵۴ به اصرار خانواده و علی‌رغم میل باطنی‌اش راهی خدمت سربازی شد و در آن‌جا نیز، از هر فرصتی برای آگاه ساختن سربازان با ارزش‌های اسلام ناب محمدی (ص) و آرمان‌های امام خمینی (ره) دریغ نمی‌کرد.
در سال ۱۳۵۶، همزمان با قیام خونین مردم قم و تبریز، با تشکیل گروهی از جوانان مؤمن ورامین، مبارزات سیاسی خود را علیه رژیم پهلوی آغاز نمود و در تظاهرات سال ۱۳۵۷ مورد اصابت گلوله‌ی مأموران قرار گرفت، اما از پای ننشست و تا پای جان به مبارزات خود ادامه داد.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی، در برقراری نظم شهر تلاش فراوانی نمود به مدت یک سال در کمیتهی انقلاب اسلامی انجام وظیفه نمود. با آغاز جنگ تحمیلی و در پی فراخوان سربازان منقضی خدمت سال‌های ۵۵ و ۵۶، به مدت شش ماه در جبهه حضور یافت و پس از بازگشت به ورامین، روح بلندش در حصار شهر نمی‌گنجید و این بار از طریق ستاد پشتیبانی و مهندسی- رزمی جنگ جهاد سازندگی به مناطقی، چون صالح آباد، میمک، کنجان چم و مهران ایلام اعزام شد. او از همان ابتدای پیوستن به جمع جهادگران، لیاقت و شایستگی‌های فراوانی را از خود نشان داد و همین امر باعث شد تا پس از مدت کوتاهی چندین مسوولیت مهم از جمله مسوولیت اکیپ مهندسی راه‌سازی و پل‌سازی، فرماندهی اکیپ عملیاتی و همچنین تدارکات مقر‌های مهندسی را عهده دار شود. این سمت‌ها و مسوولیت‌ها باعث نشد سید احمد از فعالیت‌های فرهنگی غافل بماند. او هر روز پس از نماز صبح، به برگزاری کلاس آموزش روخوانی قرآن و احکام اقدام می‌کرد و معتقد بود این کلاس‌ها می‌تواند در افزایش روحیه‌ی ایثارگری جهادگران مهندسی – رزمی که همواره مورد هدف دشمنان بعثی قرار داشتند، مفید باشد.
شهید احمدی در سال ۱۳۶۱ در یک مراسم ساده ازدواج کرد و در سال ۱۳۶۲، خداوند متعال فرزند پسری به ایشان عطا فرمود و با توجه به این‌که پیش از این برادرش «محمد» در راه دفاع از اسلام به شهادت رسیده بود، فرزند خود را «محمد هادی» نام نهاد تا ادامه دهندهی راه عمو و پدر خود باشد.
شهید سید هادی احمدی به همراه اکیپ عملیاتی مهندسی- رزمی تحت فرماندهی‌اش در عملیات پیروزمند «عاشورا» در «میمک» حضور به عمل آورد و در حالی که چند روز بعد از عملیات، در تاریخ دوم آبان سال ۱۳۶۳ در محور پاسگاه گرکنی، مشغول احداث جاده بود، توسط هلی کوپتر دشمن مورد هدف قرار گرفت و به مقام والای شهادت نایل گشت. پیکر پاک این شهید والا مقام توسط مردم انقلابی و شهید پرور ورامین در کنار دیگر برادر شهیدش در گلزار شهدای سید فتح الله به خاک سپرده شد.
فرازی از نامه‌ی شهید احمدی:
پدر جان، من به جبهه آمده‌ام تا به فریاد «هل من ناصر ینصرنی» حسین زمان، ناطق قرآن، معنی قرآن،. روح خدا خمینی بت شکن لبیک گویم و امید آن دارم که مانند سرور شهیدان حسین بن علی (ع) عاشقانه به نزد خدای خویش بشتابم و از تو پدر می‌خواهم که اگر شهید شدم و خبر شهید شدن من به شما رسید، برای من هیچ‌گونه احساس دلتنگی نکنی و خدا را شکر کن و نماز شکر بجای آور؛ و تو‌ای مادر جان، سلام عرض می‌کنم و اول از همه از تو طلب بخشش می‌خواهم و امید آن دارم که اگر از من رنجیده خاطر گشته‌ای، مرا حلالم کنید و به عنوان نادانی و جاهلیت از من درگذری.
مادر جان، این نوید و مژده را به شما بدهم و گویم که تو در نزد خانم فاطمه زهرا (س) رو سپید گشته‌ای و رسالت سنگینی را که بر عهده خویش بود، پیاده کرده‌ای و همان‌گونه که پیامبر اکرم (ص) فرموده است: «الجنه تحت الاقدام امهات»، بهشت زیر پای مادران است؛ و تو آسوده باش که این بهشت در زیر پای بزرگوارت قرار دارد. مادر عزیزم تو بر خود افتخار کن که فرزند عزیزت را در راه خدا وارد صحنه‌ی نبرد تمامی حق و ایمان با تمامی کفر و الهاد گردانده‌ای؛ و از تو می‌خواهم وقتی خبر شهادت من را شنیدی، هیچ‌گاه احساس دلتنگی در این مورد که فرزند خودت را در این راه داده‌ای، نکن و خدا را شکر کن و در تشییع جنازه من شرکت کن با روحیه‌ای زینب گونه و شاد؛ که هرچقدر تو شاد باشی، روح من شادتر است.
در خاتمه برای تو مادر مهربانم یک دعا دارم که خدایا تو را قسمت می‌دهم به خون پاک سید مظلوم حسین بن علی (ع)، مادرم را با فاطمه زهرا (س)، همنشین و ندیم سازی. در خاتمه مادرم، به خدا قسم تا دست پر مهرت را بر دستم نگیرم، وارد بهشت نخواهم شد؛ و سلام بر تو‌ای خواهرم، میل دارم همچون خواهر ابا عبدالله الحسین (ع) زینب (س)، صابر و شکیبا باشی و بر خود مباهات نمایی که برادرت اینچنین عاشقانه به معشوق دیرینه خود پیوست.
لاله خون می‌گرید از چشمان خویش در عزای عدم هستی آن مرد ستیز
بخشی از سخنان شهید:
برادرانم! جهاد در راه خدا کار بسیار ارزشمندی است که فقط خاصان و مقربان درگاه حق توفیق گام نهادن در این عرصه را پیدا می‌کنند و حالا که این توفیق نصیب ما بندگان ناچیز گردیده است، باید بکوشیم تا خود را از هرگونه افکار مادی و دنیوی به دور نگهداریم و با صدق و صفا و خلوص نیت و در جهت جلب رضای پروردگار در این راه گام برداریم و به طور یقین بدانیم که مزد جهاد «شهادت» است و مزد شهادت زندگی جاوید و نظر کردن به وجه الله می‌باشد. ما جهاد گریم و جهادگر یعنی شهید زنده، همین که در جبهه حضور داریم، نفس میکشیم، و به یاری برادران رزمنده‌مان می‌شتابیم و به آنان خدمت می‌کنیم، جاده و سنگر و پل می‌سازیم، خاکریز می‌زنیم و جان رزمنده‌ای را از خطر ترکش‌های دشمن حفظ می‌کنیم، عبادت بسیار بزرگی است و باید خداوند را شکر کنیم که این توفیق و این خدمت با ارزش را نصیب ما کرده است.
بخشی از صحبت‌های شهید احمدی چند ساعت پیش از عملیات میمک، مقر مهندسی- رزمی شهید حیدر رحمانی «فرهنگ‌نامه جاودانه‌های تاریخ-صفحه ۲۷۸»
انتهای پیام/