تا آخرین قطره خون خود از اسلام و قرآن دفاع کنید

به گزارش نوید شاهد سیستان و بلوچستان، شهید«ابراهیم رامشت»، سی و یکم شهریور ۱۳۵۰، در شهرستان زابل به دنیا آمد. پدرش غلام، کشاورزی می‌کرد و مادرش بیگم نام داشت. دانش آموز اول متوسطه بود. به عنوان بسیجی در جبهه حضور یافت. هفتم بهمن ماه ۱۳۶۵، در شلمچه بر اثر اصابت ترکش به گردن و پهلو، شهید شد و مزار او در گلزار شهدای روستای دهکول تابعه زادگاهش واقع است.

بسم الله الرحمن الرحیم

بسم رب الشهداء و الصدیقین

«اللهم الرزقنا توفیق الشهاده فی سبیل الله»

«إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَالَّذِینَ هَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِى سَبیلِ اللَّهِ أُولَئِکَ یَرْجُونَ رَحْمَتَ اللهِ وَاللهُ غَفُورٌ رَحِیمٌ»

 «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»

سلام علیک، با سلام و درود به خانواده ما، پدرم، مادرم، خواهرانم، برادرانم و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ هایم و نیز سلام بر تمام زن ها، سلام بر عموهایم عباس، مشهدی محمد و سلام بر عمه هایم. سلام بر همه دوستانم. در آخرین بار سلام گرم خود را که از اعماق قلبم سرچشمه می‌گیرد، به گوش شما عزیزان می‌رسانم و از شما طلب آمرزش و التماس دعا می‌خواهم. از خداوند می‌خواهم که شما را سالم نگه دارد و از شما می‌خواهم که زندگی خود را در جهت مسیر الله ادامه دهید و من برای آخرین وقت‌ها و آخرین صحبت‌ها را با شما در میان می‌گذارم.

 و، اما‌ای مادر من وصیتی ندارم، اما من از شما می‌خواهم مرا حلال کنید. من برای اسلام و دفاع از شرف و انسانیت، آمده‌ام تا در برابر رزمندگان اسلام بجنگم تا این که شهادت ما را نصیب شود. از شما طلب آمرزش دارم مبادا که در این راه توحید هرگز دست از این کار بر نخواهند داشت.‌ای مردم برای دفاع از شرف خود برخیزید و اسلحه ما را در دست بگیرید. اما چند نکته که وصیت می‌کنم این است که من را با همین لباس‌هایی که با آنها جنگیده‌ام و از بارش گلوله دشمن آغشته به خون شده است به خاک بسپارید. برای من سیاه نپوشید، بلکه سفید بپوشید. هنگامی که مرا به خاک سپردید به سر مزار من یک پرچم بزنید، یک پرچم سبز هم بر در خانه بزنید به جای غم برای من به شادی بگذرانید. آنچه بعد از من ماند صرف فقرا و کمک به دولت کنید. حتی الامکان برای من گریه نکنید. بدانید که همگی می‌میرند. ولی چه بهتر که در راه خدا از این دنیا برویم. پیر جماران این رهبر عالی قدر را تنها نگذارید. توصیه می‌کنم به سخنانش گوش دهید. بیایید تا این که کربلا را تصرف کنید و در آنجا نماز بخوانید. بروید از راه کربلا راه قدس را هم باز کنید. اگر بخواهید می‌توانید انجام دهید. سر آن «قبر شش گوشه» بنشینید و طلب مغفرت کنید. هیچ وقت رزمندگان را از یاد نبرید. جبهه‌ها را گرم کنید. من از شما می‌خواهم که طوری در این جهان باشید که موجب رضای خدا باشد و من از خداوند می‌خواهم که شما را ببخشد البته خداوند خواسته که ما در این راه و در این مکان خود را آماده سازیم و این راه را بپیماییم. از خط الله منحرف شدن حرام است و همچنان که در اسلام و قرآن آمده است عمل می‌کنیم «جان خود را به قیمت بهشت جاودان به خداوند می‌فروشیم» و این بهترین راهی است که ما می‌رویم و از این راه و هدف چیزی دیگر بهتر نیست، و شهادت افتخار است برای ما. حسین (ع) از خود گذشت در این راه، فرزندانش در این راه رفتند و ما باید دنباله روی آنها باشیم. شهیدان از محلی که در این جهان هستند، می‌روند به جهانی که ابدی است و بهترین پاداش‌ها را دریافت می‌کنند. ایشان مقام بزرگی دارند جز این راه شهید شدن راهی دیگر برای ما افتخار نیست. بدانید که شهید اجری بزرگ در پیش دارد همه بزرگان ما شهید شدند، کسانی بودند خیلی خوب و خدا به آنها این پاداش خود را عطا می‌کند. خداوند نصیب چنین کسانی می‌کند. ما از این که شهید شویم راضی هستیم انشاء الله که شما هم این چنین باشید و هیچ ترس نداشته باشید.

«وصیت نامه‌ای دیگر»

بسم الله الرحمن الرحیم

«الَّذِینَ آمَنُوا وَهَاجَرُوا وَجَاهَدُوا فِى سَبِیلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِنْدَ اللهِ وَأُولَئِکَ هُمُ الْفَائِزُونَ»

«و آنان که ایمان آوردند و از وطن خود هجرت کردند و در راه خدا با جان و مال خود جهاد کردند آنها را نزد خدا مقام بلندی است و آنان بالخصوص رستگاران در عالمند».

 این آیه مبارکه در وصف رزمندگان است. همانا که شما ایمان آورندگان به خدا هستید و هجرت کردید و می‌کنید و از خانه و کاشانه و فرزند خود گذشتید و می‌روید تا حسین زمان را یاری کنید «و جهاد می‌کنید و کسانی که جهاد می‌کنند با جان و مال خود آنها را نزد خدا باشد درجه‌ای عظیم و ایشان رستگار هستند» ولی ایشان این جان ناقابل را می‌دهند، زیرا که «ما از خدا هستیم و به سوی او باز می‌گردیم» و جان ما در دست اوست و ما از خاک ساخته شده‌ایم و باز به خاک بر می‌گردیم و روزی هم دوباره از خاک بیرون می‌آییم و آماده برای حساب می‌شویم. زیرا که امروز با توجه به آیه شریفه «الیوم یوم العمل ولا حساب غداً یوم الحساب و لا عمل» «امروز روز عمل است نه روز حساب و فردا روز حساب است نه روز عمل»، این دنیا مزرعه برای آخرت است که امروز هر چه بکاریم فردا درو خواهیم کرد و ما که می‌خواهیم به رضوان الله برسیم به حور العین و آنچه در آن دنیا ابدی است به جز رسیدن به رضوان الله به چیز دیگری راضی نیستیم و ما می‌خواهیم به درجه رضای خدا برسیم.

آن کس که تو را شناخت دل را چه کند

              فرزند و عیال و خانمان را چه کند

 دیوانه کنی هر دو جهانش بخشی

             دیوانه تو هر دو جهان را چه کند

هر کس که خدا را شناخت این جهان را چه می‌کند او از فرزند و عیال می‌گذرد، دیوانه عشق خداوند می‌شود و تا این که به رضای خدا نرسد، به تمامی نعمات جهان ابدی نیز راضی نباشد. این عزیزان رزمنده می‌شتابند به وعده گاه الهی، تا به هدف نرسند دست نخواهند برداشت.

اگر از آسمان‌ها بمب ببارد

             صدام به میدان هــا مـین بکارد

ریگان هزاران تانــــــک بیارد

             به جان نهضت سرخ حسینی

دست بر نداریم هرگز از خمینی

و این شعار عزیزان رزمنده است و بنا بر آیه شریفه می‌روند که به لقاءالله برسند. آیــه شریفه می‌فرماید: «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِینَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبیل اللَّهِ فَیَقْتُلُونَ وَیُقْتَلُونَ».

«خداوند جان و مال اهل ایمان را به بهشت خریداری می‌کند آری تنها چیزی که می‌تواند بهای بهشت باشد جان انسان است».

این جا انسان است که با خدای خود معامله می‌کند و تنها چیزی که طرف معامله می‌خواهد جان است و در عوض آن خریداری بهشت است. ایشان هستند که در راه خدا جهاد می‌کنند. برای رضای خدا می‌جنگند، می‌کشند و کشته می‌شوند. ایشان دشمنان خدا را و دین خدا را می‌کشند و با آنها مقابله می‌کنند و در نهایت خودشان هم کشته می‌شوند و ایشان پیروزند.

حال ایشان خوشحالند که به درجه حق تعالی و عبودیت دست یافته‌اند اینان شهدا و پیروزمندان هر دو عالم هستند.

خط سرخ شهادت خط آل محمد (ص) است.

شهید عشق در میدان پیکار

           چو پروانه بسوزد در ره یار

نویسد به حریر لاله با خون

        خداوندا خمینی را نگه دار

مادر و پدرم برای من اگر شهید شدم ناراحت نباشید. صبر کنید که خداوند صبر کنندگان را دوست دارد. مادرم وصیت می‌کنم که برای شهادت من گریه نکنی. پرچمی سبز بهر عزایم بر بالای خانه بزن و از خداوند بخواه سلامتی رهبرم را و هر شب جمعه مقداری حنا بر سر قبرم بمال، زیرا که من خودم این راه را انتخاب کردم و می‌خواهم که به لقاءالله برسم و شما برایم گریه نکنید و صبر کنید که شما را باشد اجر عظیمی در نزد خدا؛ و اگر مفقود شدم باز چه بهتر که شما را یعنی خانواده‌های مفقودین را باشد اجری بسیار بسیار عظیم و در نزد خدا گرامی باشید. پس صبر کنید که خداوند با صابرین است. مادرم در آخرین لحظه وصیت می‌کنم که فقط رضای خدا را بخواه، که هر چه رضای او باشد باید انجام شود و هیچ ناله و زاری به خود راه مده. از شهادت فرزند خود ناراحت مباش، که او پیوسته است به زندگی ابدی محلی که همه حضور خواهند یافت. خداحافظ

خدایا، خدایا، تا انقلاب مهدی (عجل الله تعالى فرجه الشریف) خمینی را نگهدار.

۶۵/۱۰/۱۷

«وصیت نامه‌ای دیگر»

بسم الله الرحمن الرحیم

«إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ»

«إِنَّ اللَّهَ یُحِبُّ الَّذِینَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِهِ صَفًّا کَأَنَّهُمْ بُنْیَانٌ مَرْصُوص»

«در قاموس شهادت جنگیدن برای دلیران کاری بسیار آسان است».

 در مسلخ عشق جز نکو را نکشند

           روبه صفتان زشت خو را نکشند

گر عاشق صادقی ز مردن مهراس

           مردار بود هر آنکه او را نکشند

گر مرد رهی میان خون باید رفت

          از پای فتاده سرنگون باید رفت

 تو پای به راه در نه و هیچ مپرس

          خود راه بگویدت که، چون باید رفت

امروز به راه شهدا باید رفت

            دل با بیرق به نینوا باید رفت

راه همگی از کربلا تا قدس است

           با رهبری روح خدا باید رفت

آمدم تا جان دهم جانان بگیرم

        آمدم تا بگذرم از عمر و عمر جاویدان بگیرم

 شهید شمع تاریخ است. اینک آخرین پیام‌ها را با مردم مسلمان و همیشه در صحنه در میان می‌گذارم هم اکنون که بار سفر بسته‌ایم و آماده حرکت به سوی کربلای حسین (ع) هستیم، تا این که انشاء الله برویم و زیارت قبر مطهر آن شهید بزرگوار را از دست بعثیان آزاد کنیم. از مردم می‌خواهیم که: شما عزیزانی که پیرو امام هستید و شما کسانی که بار دیگر تاریخ اسلام را زنده کردید و شما که ندای «لا اله الا الله» را از ایران سر دادید و مرکز تبلیغ و ارشاد مردم این ایران است که به وسیله شما این شور برپا شده است. خواهش ما این است که در پی نگه داری امام باشید و او را تنها نگذارید و همچنین سلامتی او را از خداوند باریتعالی بخواهید.

تذکر: من از طریق شناسنامه که سن من را حساب کنید. نماز قضا ندارم و اگر شما می‌فهمید که نماز و روزه قضا دارم، روزه که نه، اگر نماز قضا داشته باشم، برایم انجام دهید.

٦٥/١٠/١٧

امام را دمی تنها نگذارید

      مگر بر روی نیزه پا گذارید

و از شما عزیزان و مردم غیور امید ما این است که راه شهدا را ادامه دهید. وصیت می‌کنیم به شما که هیچ وقت و هیچگاه مبادا با این صدام پای میز مذاکره بنشینید، زیرا که به زودی به کربلای حسین (ع) خواهید رسید و اگر امروز از میان شما عزیزانی می‌روند، شما فردا باید اسلحه آنها را در دست بگیرید و بشتابید به میدان نبرد:.

زیرا که همانا فردای قیامت شهدا از ما سؤال خواهند کرد که چرا راه آنها را ادامه ندادیم. پدران شهدا در مرگ فرزندان خود گریه نکنید، بلکه برای انتقام خون ایشان اسلحه ایشان را به دست بگیرید و بشتابید به میدان‌های نبرد. بروید کنار قبر شش گوشه حسین (ع) دعا کنید که مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) بیاید. قبر زهرا (س) را پیدا نماید و انشاء الله جهان را پر از عدل و داد کند و ظالمان را از بین ببرد و همان طور که امروز فرماندهی را برعهده دارد، نیز حکومت اسلامی را برعهده گیرد و جهان را به سوی خدا سیر دهد. از شما مردم همیشه در صحنه ایران خواستاریم که با امام خود همچون که تمام رزمندگان عهد بستند، عهد ببندید، که تا آخرین قطره خون خود از اسلام و قرآن دفاع کنید، که فردای قیامت در محضر رسول اکرم (ص) حضور به هم رسانید و سرفراز باشید.

«وصیت نامه‌ای دیگر»

بسم رب الشهداء و الصدیقین

«السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین» یا حسین جان (ع) لبیک گویان به سوی تو می‌آییم. حسین جان (ع) دعای ما را اجابت کن. حسین جان (ع) هنگامی که از خانه مان بیرون شدیم جز شهادت و از زندگی گذشتن هدفی نداشتیم. هدف ما فقط الله بود، حسین جان (ع) لب تشنه از این دنیا رفته‌ای تو. حسین جان (ع) ما دوست داریم که مثل تو به کربلا بیاییم، اگر شهادت مرا خواست به سوی خدا بکشاند و به طرف خداوند ببرد. خدایا در آن دم ما چه حالی داریم، تمام بهشتی‌ها می‌روند که از نعمت‌های بهشت بهره‌مند شوند.

اما شهدا که از دری به نام باب مجاهدین وارد می‌شوند و این مرحله بهشت را می‌گذارند و در مرحله سوم می‌رسند به پیشگاه خدای متعال و شیفته خدای خـود می‌شوند. آنجا از همه چیز دل بریده، همه وجود آنها سراپا گوش به آفریدگار خود می‌دهند. یا رسول الله (ص)، حسین (ع) چه حالی دارد فرزند کوچکش را از دست می‌دهد. حسین جان (ع) اگر شهید نشدیم و آمدیم کنار قبر شش گوشه بنشینیم یاد حسین (ع) کنیم. یا حسین (ع) یا حسین (ع) یا حسین (ع) و اگر شهید شدیم راه را برای شما‌ای کسانی که عشق رفتن به کربلا دارید باز می‌کنیم. خدا اجابت کن دعای ما را خدا ما را همنشین حسین (ع) فرما. خدایا عصر عاشورا حسین (ع) چه حالی دارد لب تشنه هر که از روی اسب می‌خواهد پایین بیاید به آرامی می‌آید، اما حسین (ع) هنگامی که می‌بیند فرزند او زیر شمشیرهاست از روی اسب خود را به زمین می‌اندازد روی فرزندش. یا ابا عبدالله الحسین (ع) ما را همنشین حسین (ع) فرما. خدایا چه شهیدانی که در هنگام راه رفتن این شعار را بر لب دارند «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَیْهِ رَاجِعُونَ» خدا می‌گوید بیایید طرف من. خدایا شهادت کربلا نصیب ما بفرما. خدایا لحظه‌های آخر چه غوغا است در این میدان، هر که ز ما دور است یعنی چه چیز دارد. خدایا در راه حسین (ع) باید یا از جان گذشت یا باید سر را بداد. حسین جان ما فرمان تو را از جان راضییم آمدیم تا در کنار تو بخوابیم. آمدیم ما قربان تو بشویم، زندگی را فدای تو بکنیم.‌ای خدا: الحق عجب حالی دارد این جبهه ها. رو سوی حسین (ع) دارد. «السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین». خدایا زینب (س) صبح عاشورا دارای شش برادر بود، اما عصر هیچ کس را جز زین العابدین (ع) نداشت. هنگامی که حسین (ع) به زمین می‌افتد، فریاد می‌زند‌ای گروه کافران اگر ایمان ندارید، از خدا بترسید.‌ای حسین (ع) پدرت علی (ع) هنگامی که گروهی که نماز شب می‌خوانند و از او پیروی نمی‌کردند در جنگ صفین هنگامی که او را از جنگ باز داشتند آن درد سینه اش را به چه کسی گفت؟‌ای مردم آیا می‌دانید با که گفت؟ یا چه می‌گفت. یا علی جان فرزندت حسین (ع) چه حالی دارد؟ حسین جان (ع) حسین جان (ع) حسین جان (ع).

«السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین السلام علیک یا ابن رسول الله، السلام علیک یا ابــن امیرالمؤمنین» یا حسین (ع) شد وقت شهادت رو به ما کرده سعادت. یا امیرالمؤمنین دو دست ابوالفضل را در کنار دجله و فرات از تن جدا می‌کنند.

خدایا حسین (ع) از صبح تا عصر عاشورا تشنه بود. ۳۰ تیر در بدن و ۷۰ زخم. عصر عاشورا در حالی که می‌جنگید به زیر اسب می‌افتد و او را به شهادت می‌رسانند. خدایا تن حسین (ع) چند روز در بیابان باقی می‌ماند، تا این که دفن می‌کنند او را. اکنون که ما عاشقان او هستیم. به سوی او می‌رویم. از پدری شنیدم که دو فرزند از او گم شده بودند می‌گفت: اگر راه کربلا باز شد من بروم کربلا را بگردم ممکن است جسد آنها را پیدا کنم. یا حسین (ع) بنگر این جبهه را. یا حسین (ع) یا حسین (ع) یا حسین (ع).

«والسلام علیکم و رحمة الله و برکاته»